W świecie w którym nie byłoby gotowanych potraw, musielibyśmy jak szympansy, pół dnia spędzać na przeżuwaniu surowizny. Gotowanie nie tylko poprawia smak pożywienia, lecz także sprawia, ze jest ono bardziej miękkie i rozbija skrobię oraz białka na łatwiejsze do strawienia cząsteczki, dzięki czemu jedzenie sprawia nam większą przyjemność i ma większą wartość odżywczą…Richard Wrangham, biolog i antropolog z Harvard University utrzymuje, że największą korzyścią jaką czerpiemy z cieplnej obróbki żywności jest to, że więcej energii i czasu możemy poświęcić na inną działalność. – polegającą na przykład na dostarczeniu paliwa naszym większym mózgom poprzez budowanie więzi towarzyskich z innymi i podział pracy. Reasumując, zdaniem naukowca, to gotowanie uczyniło z nas ludzi.
Archeolodzy nie są zgodni w określeniu czasu, kiedy nasi przodkowie nauczyli się rozpalać ogniska konieczne do gotowania. Wrangham jednak uważa, że biologiczne dowody są bezdyskusyjne: po raz pierwszy poczuliśmy miły zapach pieczonego mięsa1,9 mln lat temu. To wtedy pojawił się Homo erectus, gatunek wczesnego człowieka. Hominid ten miał czaszkę o połowę większą od swoich przodków, zaś miednicę i klatke piersiowa mniejsze, co świadczy o tym, że jego mózg był większy a żołądek mniejszy. Mniejsze miał też zęby.
Wrangham stara się także wytłumaczyć, jak doszło do tego, że zaczęto rozniecać ogniska a zatem i gotować? Przypuszcza, że australopitek, najbliższy przodek Homo erectus, jadł surowe mięso, które jednak zbijał na podobieństwo befsztyka tatarskiego, tak by było cieńsze i łatwiejsze do przeżucia. „Próbowałem tłuc mięso kamieniem i co zobaczyłem? Iskry – mówi – Gdy się to powtórzy wiele razy, można w końcu wykombinować jak rozpala się ogień”.
Tekst: Melina Wenner
Źródło: Świat Nauki, październik 2009